Ağlama Ana (Şiir)
 

Ağlama Ana

Tüm şehit annelerine ithaf...

Ağlama Ana Şiiri

Ana... Ana, beni dinle.
Gardaşımın yüzüne son bir defa baktın mı ana...
Baktın bakmasına ama...
Benim gördüğümü, görmedin ana...

Alnının ortasında yanıp duran bir ışık vardı.
Garip bir gülümsemeyle aydınlanmış...
Nûr ile kaplanmıştı yüzü.

Ben... Ağlıyordum onun ölümüne ana...
Fakat bir ilâhî el sildi gözyaşlarımı...
Çünkü Mehmedim, ölüm beşiğinde
Hak'ka doğmuş bir nûr gibiydi ana...

Yüreğini gösterdiler bana...
Gözlerim kamaştı şavkından...
Ayna gibi parlıyordu.
İçi saf... Dışı saf...

Sol omzundaki melekleri gördüm ana...
Bir taraftan ağlıyor...
Bir taraftan da yazdıklarını siliyorlardı.

Sırat'ı ak alınla geçenler için ağlanır mı ana?
Yeryüzünde bunca pislik, bunca çirkef varken...
Kan kusan namlunun titretemediği yürekler için ağlanır mı?

O büyük evliyâ için AĞLAMA

Vatan yolunda
Vatan için savaşıp Hak'ka kavuşana AĞLAMA ANA...




Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 

15 Mart 2007 itibariyle, toplam: 9610 ziyaretçi (18991 klik) tarafından görüntülenmiştir.

Okuduğunuz "Ağlama Ana (Ċžiir)" adlı yazı veya videoya link vermek için şu linki ya da linkin altındaki kodu kullanabilirsiniz:

 
 
=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=

Yükleniyor...

Bu site, en iyi Firefox ve Google Chrome tarayıcılarında ve 1152 x 864 ekran çözünürlüğünde görüntülenir.